Speechless...

Ο χαβαλές του αναπάντεχου... Η αστειότητα της ανοησίας... Το χαμόγελο ενός προσωπείου... Όλα μαζί μια βοή. Μια βοή που ρυπαίνει την ησυχία σου. Μια βοή που ταράζει τα νερά σου... Δεν το θες αυτό...

Νομίζεις, ότι ξέρεις πού βρίσκεσαι. Νιώθεις γνωστός, ενώ δε γνωρίζεις τίποτα. Η πλάνη σου σε ταΐζει. Σε τρέφει η άγνοιά σου. Αισθάνεσαι, ότι έχεις την ανάγκη... Το ναρκωτικό σου... “Τι με πειράζει;” σκέφτεσαι, “αφού όλα κυλάνε ομαλά”. Μα δεν καταλαβαίνεις, ότι η ανωμαλία εδώ είσαι εσύ. Δεν εναρμονίζεσαι... Δεν μπορείς... Είσαι ένας παρίας, που μολύνει το περιβάλλον του. Μέσα σε όλη ταυτή τη διαστρέβλωση της αλήθειας, το σωστό σου είναι επικηρυγμένο. Το δίκιο σου είναι άδικο. Η φωνή σου είναι ενός άλαλου... Μα εσύ χορεύεις στη βροχή, σα να μην μπορείς να γλιστρήσεις, δεν κινδυνεύεις... “Σε ζηλεύω !” μπορεί να έλεγε κάποιος... Μίλησε ο τυφλός για φως... Μωρέ...

Δεν είναι η ζωή σκακιέρα, να κινήσεις τα πιόνια, όπως θέλεις. Μήτε μπορείς να τα δώσεις μια και να τα σκορπίσεις όλα χάμω... Μόνο εσένα μπορείς να σκορπίσεις. Σκόνη να γίνεις, στάχτη... Μονάχα ο άνεμος θα νοιαστεί, που θα το λερώσεις... Δεν πρόκαμε να βάλει και δαύτος τα καλά του, αμέσως να τ' αλλάξει... Μα κακίες δε βαστά... Αντέχει εκείνος...

'Κείνα τα δυο του φρύδια, σαν ανταμώνουν θυμωμένα, γρήγορα διαπιστώνουν, πως δεν κάνουνε μαζί και ξανά αποχωρίζονται... 

Και συ... δε σταματάς να χαμογελάς... 

Ας είναι...

Ανώνυμο...

Κάνε τις σκέψεις απομεινάρια
ψυχής αιώνια απολειφάδια
καλά κρυμμένα μονοπάτια
σε ένα εγώ, που το μήτο έκανε κομμάτια.

Δεν έπραξα σωστά, το ομολογώ
συγχώρα με καλό μου, πονάω που σ' αγαπώ.
Στου πάθους τη ζάλη
λάθη 'γίναν πάλι,
μα κακό δεν είχα στην καρδιά μου
και ας είσαι τώρα μακριά μου.

Σκέψεις τριβελίζουν το μυαλό μου
και στο σκοπό χορεύω μοναχός μου.
Ως πότε το σταυρό θα κουβαλάω;
έσφαλα, ναι, το μαρτυράω.

Μια δόση αγαλίασης ζητάω,
σαν το πρεζόνι στα σοκάκια σεργιανάω,
μα κανείς δε με πιστεύει
"στις στάχτες ο τσιγγάνος τι γυρεύει;"

Δε θυμάσαι τη φωτιά;
έκαιγε στα μάτια σου μπροστά.
Εσύ δεν έκανες τίποτα μετά
μάζευτα και φύγε, έτσι απλά.

Θέση δεν είχες εδώ ποτέ
μα σαν αδέσποτο γυρνάς.
Δε δάμασες τη σκέψη σου μωρέ,
με τις πράξεις την ψυχή σου τυρρανάς.

Κλείνω εδώ με μια ευχή
δικιά σου να 'ναι η συγχώρεση,
μα, θαρρώ, αθάνατο θα παραμείνει
αυτό που φυσάς και μέσα σου δε σβήνει...

Tattoo

Damaged inside
still can't decide
what's good enough for me

I leave all aside
trying to hide
what frightens me

Noone seems to care
for my own warfare
and the nightmares become real


I will go on
what seems to take so long
waiting for a reason
to free me
from my inner prison


You came as the key
for a freedom not so free
an emotional slave shall I be

I thought you were the light
but your darkness felt so right
with all your agony and sympathy

Kind with my heart
but the soul breaks apart
the tears make a glimp
I just want to
paint it on my skin